KBO nieuwjaarsreceptie 2020

Evenals bij de kerstviering is het bij de nieuwjaarsreceptie al ruim voor aanvang behoorlijk druk. Het is duidelijk dat vele leden van KBO Berkel-Enschot hebben uitgekeken naar die 11e januari. Is het bij diverse evenementen gebruikelijk het “Brabantse kwartiertje” in ere te houden, nu is daar geen sprake van. Velen maakten gebruiken van het in de december nieuwsbrief vermelde “zaal open om 14.30“ om zo voldoende tijd te hebben de vele bekenden de hand te schudden. Wel of niet vergezeld van een ferme kus op beide wangen. De goede wensen voor 2020 zijn welgemeend.
Bij de ingang van de grote zaal wordt een ieder welkom geheten door de organiserende KBO –werkgroep. Met twee consumptiemuntjes rijker zoeken de talrijke aanwezigen een tafeltje in de grote zaal. De nieuwjaarsreceptie kan officieel beginnen.

Officieel en toch informeel

Bij een nieuwjaarsreceptie hoort een officieel tintje: een welkomstwoord, pianomuziek op de achtergrond en uiteraard de uitgesproken goede voornemens voor het nieuwe kalenderjaar. Ook een korte terugblik en een wat ruimer vooruit kijken horen daarbij.
Als KBO voorzitter Leo de Graaf achter de microfoon plaats neemt, moet hij eerst om “stilte” verzoeken. Niet omdat de aanwezigen niet willen luisteren naar de nieuwjaarstoespraak, maar omdat de informele sfeer al zijn intrede in de zaal heeft gedaan. De oproep heeft onmiddellijk effect. Niet verwonderlijk want de voorzitter van KBO Berkel-Enschot heeft bij de kerstviering in december al blijk gegeven bijzondere toespraakjes te kunnen houden. Met enige trots vermeldt hij dat de KBO Berkel-Enschot zijn 1700e lid verwelkomt. Een mijlpaal in het bestaan, een bewijs van het springlevende karakter van de vereniging voor 50-plussers in de Berkel-Enschotse gemeenschap.

Als vanouds

Op de nieuwjaarsreceptie mag en kan Loes Westgeest niet ontbreken. Ieder jaar weer verrast ze de aanwezigen met een gedicht van eigen hand. Dit jaar liet ze haar gedachten schijnen over het ieder jaar ouder worden. “Het gaat vanzelf, je hoeft er niets voor te doen.”
Zo vanzelfsprekend als ouder worden, zo lastig wordt het ouderen vaak gemaakt in de digitale wereld. De snelheid van de digitale ontwikkelingen is zo bijzonder groot dat ouderen niet direct kunnen participeren op die ontwikkelingen zoals jongeren dat doorgaans kunnen.

Het glas op de toekomst

Anders dan in voorgaande jaren dit keer geen gedrang aan de bar in de gang om de consumptiemunt te verzilveren, maar een uitserveren van de drankjes aan de tafel. Voor de oudsten onder de ouderen een prima oplossing, al duurde het wel wat lang voordat iedereen was voorzien van een (non) alcoholische versnapering. Maar uiteindelijk kon bij iedere tafel het glaasje op de toekomst worden geheven, vergezeld door de pianoklanken van Willem Bruggeling.

Tekst: Jan Harting