April 2019 kende vele mooie zomerse dagen. 24 april was er één van, maar ook de laatste. En laat nu net op die dag de lentetocht gepland staan van Tempo 25. Het had niet beter gekund!

De tocht is uitgezet door Cees van de Ven, met start- en eindpunt in Helden bij het Kerkeböske, een ruim opgezet gemeenschapshuis.

Rond 10.30 uur vertrekken 12 mannen in sportief wielertenue naar Kessel.

Kessel was voorheen een eigen gemeente, maar maakt sinds 2010, samen met Maasbree, Meijel en Helden deel uit van de nieuw gevormde gemeente Peel en Maas.

Van Kessel gaat de route naar Baarlo. Het is een bijzonder mooi gedeelte van deze veelbelovende tocht. Rechts ligt de Maas en die glinstert op deze dag als nooit tevoren in de zon. Je krijgt er een vakantiegevoel van, zeker ook met de milde lentewind in de rug. Hoewel de spieren nog niet echt los gefietst zijn, als we in Baarlo aankomen, is het daar wel al tijd voor koffie. Die drinken we op het zonnige terrras van café Centraal. Menigeen neemt daarbij nog een stuk appeltaart. En dan vertrekt de karavaan weer.

Baarlo is bekend van zijn 4 kastelen, maar meer dan een glimp van de Berckt zien we niet. De route loopt inmiddels westwaarts en volgt goeddeels de LF13 route, die van Venlo naar Vlissingen gaat. We fietsen door agrarisch gebied en zien aspergevelden, land met nog jonge spinazie en pas gepote koolplanten en akkers waarop de laatste winterprei ondergeploegd wordt. Door de stevige wind ontstaan de nodige stofwolken en moeten we noodgedwongen meermalen stof happen.

We fietsen dwars door Koningslust en buigen dan af naar de A67 om bij het knooppunt Helden/Sevenum die autoweg in noordelijke richting over te steken. Even later staan we voor de ingang van attractiepark Toverland, maar wij moeten naar links, naar Helenaveen. Vanuit deze plaats fietsen we verder over goed berijdbare paden langs de Helenavaart en het Deurnes Kanaal. Beide kanalen zijn eind 19e eeuw aangelegd voor het vervoer van turf die in de Limburgse en Brabantse Peel gestoken werd. Die functie hebben ze allang niet meer. Door de begroeiing van de oevers met bomen en struiken zijn ze nu, landschappelijk gezien, juweeltjes geworden. Dat wordt versterkt door het zonlicht, dat over en door de frisgroene blaadjes valt. En langs die kanalen fietsen wij nu en bereiken we Meijel. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog is daar hevig gevochten. Oranje Hotel heeft toen nog gefunctioneerd als commandopost voor de Duitsers en daarna de Geallieerden. Nu is het ons lunchadres. De bediening is vlot en vriendelijk en de uitsmijters, broodjes en twaalf-uurtjes zijn van zeer goede kwaliteit.

We springen weer op onze fietsen en gaan verder in zuidelijke richting met dorpen als Roggel, Haelen en Heythuysen. Het is een uitgestrekt en landelijk gebied. Opvallend is het grote aantal grondpercelen met grasmatten als biljartlakens. Sommige worden beregend. Aannemelijk is dat ze eigendom zijn van de Hendriks Graszoden Groep, welk bedrijf in Heythuysen gevestigd is en dat bekend is om zijn levering van grasmatten voor voetbalstadions in ons eigen land en ver daarbuiten. We hebben inmiddels last van een stevige tegenwind en dat drukt het tempo. De kopmannen laten zich echter niet kennen en de rest kiest steeds strategisch een gunstige positie om zo min mogelijk wind te vangen. Die hinder valt weg als we even later door de fraaie bossen van het natuurgebied Leudal gaan. En dan naderen we Neer en zijn we weer bij de Maas. We verlaten Neer in noordelijke richting, waarbij de weg geleidelijk omhoog gaat, zodat we een steeds mooier uitzicht over die Maas krijgen. Dat is het Maaspanorama van Neer. Daarvan is Neer bekend, maar natuurlijk ook van zijn Lindenboombier.

We vervolgen onze weg, hebben de wind weer in onze rug en komen voor de tweede keer in Kessel. Nogmaals en voor de laatste maal steken we de Napoleonsweg over en beginnen aan onze laatste 6 kilometers. Dan zijn we weer in Helden en het Kerkeböske . We hebben er 95 kilometer op zitten. De zon schijnt nog steeds en de temperatuur is nog steeds zacht. Op het terras van het Kerkeböske drinken we een dikverdiend glas en complimenteren we Cees van de Ven voor het uitzetten van deze fraaie en afwisselende tocht door het schone en vriendelijke Noord-Limburgse land.

John van Horen